[SFic] For a time , To rest - Siwon X Eeteuk
posted on 21 Sep 2007 10:53 by fairydize in SFic
Title :: For a time , To rest
Author :: Nunat
Rate :: G
Couple :: Siwon x Eeteuk
Talking :: ฟิคเรื่องแรกในชีวิต 55 -*- คือมันอาจจะไม่สมบูรณ์แบบสักเท่าไหร่ (หรือทั้งหมด - -*) แต่ก็พยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุด >< ต้องนั่งคิดตอนดึก ๆ ถึงจะเดินเรื่องได้ ฮ่า ๆ ๆ ยังไงก็ขอความกรุณาฝืนอ่าน 555+ อยากได้คำแนะนำจังเลย จะได้นำไปปรับปรุง พัฒนายิ่ง ๆ ต่อไปค่ะ
คำเตือน ทำใจก่อนอ่านค่ะ คือมันไม่มีสาระอะไรเท่าไหร่ (ขอโทษด้วยนะคะ T^T) ขอบคุณสำหรับทุก ๆ คำติ ชมค่ะ ^^
///////////*******~~~~~~
เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่ง พร้อม ๆ กับเสียงของสายลมที่ปลิวผ่านในช่วงระยะเวลาวันหยุดนี้ ช่างเป็นเวลาที่แสนวิเศษจริง ๆ
เฮ้ออ ผมไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกสบายใจแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ
ร่างบางนึกในใจพลางกวาดมือน้อย ๆ สัมผัสกับน้ำทะเลริมหาดทราย แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้านี่อบอุ่นดีจัง
ตั้งแต่ที่ผมได้ก้าวมาทำงานจริง ๆ จัง ๆ พร้อม ๆ กับฝูงลิงทั้งหลายในนามซูจูนั้น ผมแทบจะไม่มีเวลาได้มาพักผ่อนเป็นจริงเป็นจัง สัมผัสกับธรรมชาติแบบนี้เลย ไม่สิ.. แค่เพียงเวลานอน ผมก็แทบจะไม่มีซะด้วยซ้ำไป จนกระทั่ง ... คน ๆ นั้นได้เอ่ยปาก เอื้อนประโยคอ้อน ๆ กับผม ทำให้ลีดเดอร์ผู้ที่ไม่ละการทำงานอย่างผม ถึงกับขอลางานเพื่อมาพักผ่อน สบายอกสบายใจแบบนี้ได้ เพราะเค้าคนนั้นนั่นแหละฮะ
***************************************
พี่อีทึก พี่รู้ไม๊ว่าสภาพพี่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เด็กหนุ่มอายุอ่อนกว่าลีดเดอร์คนเก่ง กล่าวถามด้วยท่าทีคุ้นเคย
เอ๋ .. นายถามอะไรของนายอ่ะซีวอน หน้าหวานถามกลับด้วยสีหน้าฉงน
มานี่ฮะ ... ตามผมมา เด็กหนุ่มถือวิสาสะจับข้อมือร่างบางไปยืนที่หน้ากระจกในห้องนอน
พี่ดูให้ดีนะฮะ ดูสภาพพี่ตอนนี้ ตาของพี่มันช้ำไปถึงไหนแล้ว สีหน้าของพี่มันจืดจางลงแค่ไหนแล้ว ขืนพี่ยังทำงานหนักมากกว่านี้ มีหวังทึกกี้ฮยองของผมหมดสภาพดูไม่ได้แน่ ๆ เด็กหนุ่มยืนพูดพลางสัมผัสที่ใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
ถ้านายทนดูไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาดูหรอกนะ
ร่างบางกล่าวคำพูดที่คนฟังก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลัง ..น้อยใจ..
โธ่พี่อีทึก ทำไมล่ะฮะ .. เพราะผมเป็นห่วงพี่ ผมอยากให้พี่ดูแลตัวเองบ้างร่างสูงพูดพร้อมสวมกอดจากด้านหลัง
ผมเป็นห่วงคนที่ผมรัก...ไม่ได้หรอฮะเอื้อนประโยคอ้อน ๆ กระซิบอีกครั้งข้าง ๆ หู
ไม่มีคำพูดใด ๆ ปริปากออกมา มีแต่สีหน้าเขินอาย และท่าทีอมยิ้มของคนถูกสวมกอด
..... อย่ามาอ้อนแบบนี้นะเด็กบ้า...... ก่อนที่ลีดเดอร์คนเก่งจะใจอ่อนไปมากกว่านี้ ..
ชั้นรู้แล้วล่ะซีวอน แต่จะให้ชั้นละทิ้งงาน แล้วหันมาใส่ใจแต่ตัวเองอย่างนั้นหรอหน้าหวานถามคนตรงหน้าเป็นการกลบเกลื่อนความเขินอาย
ใช่ฮะ ผมอยากให้พี่พัก... เรา...ไปพักผ่อนกันเถอะนะ พี่อยากไปที่ไหนบอกผมมาเลยเด็กหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
แต่ว่า ... ร่างบางครุ่นคิด
มันนานแล้วจริง ๆ ที่ผมไม่ได้หาเวลาพักผ่อนให้กับตัวเอง หรือแม้แต่ให้เวลาส่วนตัวกับคนที่อยู่เคียงข้างผมตรงนี้มาโดยตลอด ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเรายังคงแนบแน่น หรือในบางครั้งอาจจะมีผิดใจกันบ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคู่อยู่แล้ว จริงไม๊ล่ะฮะ
....ใช่แล้วล่ะผมควรหาสิ่งดีดี สิ่งพิเศษเพื่อเติมเต็มกับความรู้สึกระหว่างเราให้เพิ่มพูนยิ่งขึ้น
ฮื้มม แต่อะไรฮะพี่อีทึก ร่างสูงกล่าวถามพร้อมส่งสายตาคมเข้ม
แต่ว่า.. เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ >o< หน้าหวานพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางส่งเสียงหัวเราะน้อย ๆ ในลำคอ
แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็นที่สุดเลยชายหนุ่มพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น.
.
.
****************************************
พี่อีทึก ทำไมตื่นเช้าจังเลยครับเนี่ย ร่างสูงส่งเสียงขณะเดินตรงมาหาคนรัก
ขืนตื่นสายแบบนาย ก็อดดูขอบฟ้าสวย ๆ ตอนเช้าตรู่เลยน่ะสิ ร่างบางกล่าวตอบ
พระอาทิตย์วันนี้มันสวยจริง ๆ นะฮะ แสงจัด ๆ ยามเช้ากระทบกับขอบฟ้าแสนกว้างใหญ่ ไออุ่นน้อย ๆ สัมผัสกับผิวของผม มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษจริง ๆ เลยล่ะฮะ
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้าสวย เนื่องจากได้นอนเต็มอิ่ม หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาแสนเหนื่อยมายาวนาน
ผมดีใจนะฮะ ที่เห็นพี่มีความสุข ร่างสูงกล่าวพลางมองคนรักตรงหน้า
แล้วนายล่ะซีวอน มีความสุขรึเปล่า หน้าหวานกล่าวถามด้วยสีหน้าเอ็นดู
ประโยคแบบนี้ ผมไม่ค่อยได้ถามซีวอนมากนัก ผมรู้สึกผิดจังเลย ที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจความรู้สึกของคนรักให้มากกว่านี้
ประโยคสั้น ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย
ผมมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับพี่ มีความสุขที่เห็นรอยยิ้มของพี่ มีความสุขที่ได้ยินเสียงของพี่ มีความสุขเวลาที่พี่ถามถึงผม มีความสุขเวลาที่ ...
เสียงออดอ้อนของเด็กหนุ่มค่อย ๆ หยุดลง ร่างบางที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเค้าตรงหน้า สวมกอดเค้าอย่างอ่อนโยน หน้าเรียวแผ่พิงกับไหล่กว้าง ๆ ของเค้า พลางขยับใบหน้าเล็ก ๆ เพื่อให้แนบชิดยิ่งขึ้น
......ผมได้รับอ้อมกอดจากคนๆนี้ คนที่ผมรักสุดหัวใจ ร่างสูงเอื้อนประโยคสุดท้ายก่อนสวมกอดร่างบางด้วยความรู้สึกรักอย่างเปี่ยมล้น
ผมไม่ได้กล่าวประโยคใด ๆ ออกมาเลย ทำไมหรอฮะ .. ก็ตอนนี้ผมเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วน่ะสิ คนตรงหน้าบอกรักกับผมตรง ๆ แบบนี้ เขินจะแย่อยู่แล้วรู้บ้างไม๊ แต่เรา 2 คนก็ยังไม่ผละออกจากอ้อมกอดนี้เลย เป็นเพราะอะไรกัน~ ><
.. ใครจะไปคิดละฮะ ว่าผม..ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลีดเดอร์วง จะมาหลงรักเด็กหนุ่มที่ชื่อ ชเว ซีวอน คนนี้เข้าอย่างจัง
คน ๆ นี้ คนที่คอยดูแลผม คนที่อยู่เคียงข้างผมเสมอมา คนที่คอยถามผมเสมอ
//พี่อีทึกเป็นอะไรไปฮะ ทำไมดูเงียบ ๆ จัง // พี่อีทึกไม่สบายรึเปล่า // พี่อีทึกเหนื่อยไม๊ฮะ // ถ้าพี่ไม่สบายใจ ก็บอกผมนะฮะ // และอีกมากมาย หรือแม้กระทั่งคำถามที่ว่า
... พี่อีทึก รักผมบ้างไม๊ฮะ ....
ผมไม่เคยปริปากตอบคำถามนี้ออกไปสักที ในบางครั้งผมยังลังเลใจ ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ว่าผมรู้สึกยังไงกับคน ๆ นี้
เป็นเพียงน้องชายคนหนึ่ง หรือเป็นคนที่ผมรัก
เวลาล่วงเลยไป จนถึง ณ ตอนนี้ ผมสามารถหาคำตอบของคำถามนั้นแล้ว
ความรู้สึกที่ไม่อาจฝืนได้ ความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดพัน ๆ คำก็ไม่เพียงพอ ความรู้สึกพิเศษ ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยไออุ่น ความรู้สึกห่วงใย ความรู้สึกผูกพัน ความรู้สึกดี ๆ ที่เรียกว่ารักอันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน มอบผ่านอ้อมกอดนี้แล้ว.........
.
.
ช่วงเวลาพักผ่อนของผมทำไมถึงไวแบบนี้นะ การพักผ่อนในครั้งนี้ทำให้ผมสัมผัสกับความสุขที่เกิดจากความรัก ความห่วงใย อาจดูเหมือนสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ อาจเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ แต่สามารถสัมผัสได้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนคำหวานใด ๆ ออกมาเลยด้วยซ้ำไป
ถ้าผมไม่มีคน ๆ นี้ คนรักตรงหน้าผม ผมจะมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไม๊นะ ความรู้สึกที่ตราตรึงไปอีกนานเท่านาน ชเวซีวอน คนที่ผมรักที่สุดและรักตลอดไป...............
.... THE END .
Author :: Nunat
Rate :: G
Couple :: Siwon x Eeteuk
Talking :: ฟิคเรื่องแรกในชีวิต 55 -*- คือมันอาจจะไม่สมบูรณ์แบบสักเท่าไหร่ (หรือทั้งหมด - -*) แต่ก็พยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุด >< ต้องนั่งคิดตอนดึก ๆ ถึงจะเดินเรื่องได้ ฮ่า ๆ ๆ ยังไงก็ขอความกรุณาฝืนอ่าน 555+ อยากได้คำแนะนำจังเลย จะได้นำไปปรับปรุง พัฒนายิ่ง ๆ ต่อไปค่ะ
คำเตือน ทำใจก่อนอ่านค่ะ คือมันไม่มีสาระอะไรเท่าไหร่ (ขอโทษด้วยนะคะ T^T) ขอบคุณสำหรับทุก ๆ คำติ ชมค่ะ ^^
///////////*******~~~~~~
เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่ง พร้อม ๆ กับเสียงของสายลมที่ปลิวผ่านในช่วงระยะเวลาวันหยุดนี้ ช่างเป็นเวลาที่แสนวิเศษจริง ๆ
เฮ้ออ ผมไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกสบายใจแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ
ร่างบางนึกในใจพลางกวาดมือน้อย ๆ สัมผัสกับน้ำทะเลริมหาดทราย แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้านี่อบอุ่นดีจัง
ตั้งแต่ที่ผมได้ก้าวมาทำงานจริง ๆ จัง ๆ พร้อม ๆ กับฝูงลิงทั้งหลายในนามซูจูนั้น ผมแทบจะไม่มีเวลาได้มาพักผ่อนเป็นจริงเป็นจัง สัมผัสกับธรรมชาติแบบนี้เลย ไม่สิ.. แค่เพียงเวลานอน ผมก็แทบจะไม่มีซะด้วยซ้ำไป จนกระทั่ง ... คน ๆ นั้นได้เอ่ยปาก เอื้อนประโยคอ้อน ๆ กับผม ทำให้ลีดเดอร์ผู้ที่ไม่ละการทำงานอย่างผม ถึงกับขอลางานเพื่อมาพักผ่อน สบายอกสบายใจแบบนี้ได้ เพราะเค้าคนนั้นนั่นแหละฮะ
***************************************
พี่อีทึก พี่รู้ไม๊ว่าสภาพพี่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เด็กหนุ่มอายุอ่อนกว่าลีดเดอร์คนเก่ง กล่าวถามด้วยท่าทีคุ้นเคย
เอ๋ .. นายถามอะไรของนายอ่ะซีวอน หน้าหวานถามกลับด้วยสีหน้าฉงน
มานี่ฮะ ... ตามผมมา เด็กหนุ่มถือวิสาสะจับข้อมือร่างบางไปยืนที่หน้ากระจกในห้องนอน
พี่ดูให้ดีนะฮะ ดูสภาพพี่ตอนนี้ ตาของพี่มันช้ำไปถึงไหนแล้ว สีหน้าของพี่มันจืดจางลงแค่ไหนแล้ว ขืนพี่ยังทำงานหนักมากกว่านี้ มีหวังทึกกี้ฮยองของผมหมดสภาพดูไม่ได้แน่ ๆ เด็กหนุ่มยืนพูดพลางสัมผัสที่ใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
ถ้านายทนดูไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาดูหรอกนะ
ร่างบางกล่าวคำพูดที่คนฟังก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลัง ..น้อยใจ..
โธ่พี่อีทึก ทำไมล่ะฮะ .. เพราะผมเป็นห่วงพี่ ผมอยากให้พี่ดูแลตัวเองบ้างร่างสูงพูดพร้อมสวมกอดจากด้านหลัง
ผมเป็นห่วงคนที่ผมรัก...ไม่ได้หรอฮะเอื้อนประโยคอ้อน ๆ กระซิบอีกครั้งข้าง ๆ หู
ไม่มีคำพูดใด ๆ ปริปากออกมา มีแต่สีหน้าเขินอาย และท่าทีอมยิ้มของคนถูกสวมกอด
..... อย่ามาอ้อนแบบนี้นะเด็กบ้า...... ก่อนที่ลีดเดอร์คนเก่งจะใจอ่อนไปมากกว่านี้ ..
ชั้นรู้แล้วล่ะซีวอน แต่จะให้ชั้นละทิ้งงาน แล้วหันมาใส่ใจแต่ตัวเองอย่างนั้นหรอหน้าหวานถามคนตรงหน้าเป็นการกลบเกลื่อนความเขินอาย
ใช่ฮะ ผมอยากให้พี่พัก... เรา...ไปพักผ่อนกันเถอะนะ พี่อยากไปที่ไหนบอกผมมาเลยเด็กหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
แต่ว่า ... ร่างบางครุ่นคิด
มันนานแล้วจริง ๆ ที่ผมไม่ได้หาเวลาพักผ่อนให้กับตัวเอง หรือแม้แต่ให้เวลาส่วนตัวกับคนที่อยู่เคียงข้างผมตรงนี้มาโดยตลอด ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเรายังคงแนบแน่น หรือในบางครั้งอาจจะมีผิดใจกันบ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคู่อยู่แล้ว จริงไม๊ล่ะฮะ
....ใช่แล้วล่ะผมควรหาสิ่งดีดี สิ่งพิเศษเพื่อเติมเต็มกับความรู้สึกระหว่างเราให้เพิ่มพูนยิ่งขึ้น
ฮื้มม แต่อะไรฮะพี่อีทึก ร่างสูงกล่าวถามพร้อมส่งสายตาคมเข้ม
แต่ว่า.. เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ >o< หน้าหวานพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางส่งเสียงหัวเราะน้อย ๆ ในลำคอ
แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็นที่สุดเลยชายหนุ่มพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น.
.
.
****************************************
พี่อีทึก ทำไมตื่นเช้าจังเลยครับเนี่ย ร่างสูงส่งเสียงขณะเดินตรงมาหาคนรัก
ขืนตื่นสายแบบนาย ก็อดดูขอบฟ้าสวย ๆ ตอนเช้าตรู่เลยน่ะสิ ร่างบางกล่าวตอบ
พระอาทิตย์วันนี้มันสวยจริง ๆ นะฮะ แสงจัด ๆ ยามเช้ากระทบกับขอบฟ้าแสนกว้างใหญ่ ไออุ่นน้อย ๆ สัมผัสกับผิวของผม มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษจริง ๆ เลยล่ะฮะ
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้าสวย เนื่องจากได้นอนเต็มอิ่ม หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาแสนเหนื่อยมายาวนาน
ผมดีใจนะฮะ ที่เห็นพี่มีความสุข ร่างสูงกล่าวพลางมองคนรักตรงหน้า
แล้วนายล่ะซีวอน มีความสุขรึเปล่า หน้าหวานกล่าวถามด้วยสีหน้าเอ็นดู
ประโยคแบบนี้ ผมไม่ค่อยได้ถามซีวอนมากนัก ผมรู้สึกผิดจังเลย ที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจความรู้สึกของคนรักให้มากกว่านี้
ประโยคสั้น ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย
ผมมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับพี่ มีความสุขที่เห็นรอยยิ้มของพี่ มีความสุขที่ได้ยินเสียงของพี่ มีความสุขเวลาที่พี่ถามถึงผม มีความสุขเวลาที่ ...
เสียงออดอ้อนของเด็กหนุ่มค่อย ๆ หยุดลง ร่างบางที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของเค้าตรงหน้า สวมกอดเค้าอย่างอ่อนโยน หน้าเรียวแผ่พิงกับไหล่กว้าง ๆ ของเค้า พลางขยับใบหน้าเล็ก ๆ เพื่อให้แนบชิดยิ่งขึ้น
......ผมได้รับอ้อมกอดจากคนๆนี้ คนที่ผมรักสุดหัวใจ ร่างสูงเอื้อนประโยคสุดท้ายก่อนสวมกอดร่างบางด้วยความรู้สึกรักอย่างเปี่ยมล้น
ผมไม่ได้กล่าวประโยคใด ๆ ออกมาเลย ทำไมหรอฮะ .. ก็ตอนนี้ผมเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วน่ะสิ คนตรงหน้าบอกรักกับผมตรง ๆ แบบนี้ เขินจะแย่อยู่แล้วรู้บ้างไม๊ แต่เรา 2 คนก็ยังไม่ผละออกจากอ้อมกอดนี้เลย เป็นเพราะอะไรกัน~ ><
.. ใครจะไปคิดละฮะ ว่าผม..ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลีดเดอร์วง จะมาหลงรักเด็กหนุ่มที่ชื่อ ชเว ซีวอน คนนี้เข้าอย่างจัง
คน ๆ นี้ คนที่คอยดูแลผม คนที่อยู่เคียงข้างผมเสมอมา คนที่คอยถามผมเสมอ
//พี่อีทึกเป็นอะไรไปฮะ ทำไมดูเงียบ ๆ จัง // พี่อีทึกไม่สบายรึเปล่า // พี่อีทึกเหนื่อยไม๊ฮะ // ถ้าพี่ไม่สบายใจ ก็บอกผมนะฮะ // และอีกมากมาย หรือแม้กระทั่งคำถามที่ว่า
... พี่อีทึก รักผมบ้างไม๊ฮะ ....
ผมไม่เคยปริปากตอบคำถามนี้ออกไปสักที ในบางครั้งผมยังลังเลใจ ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ว่าผมรู้สึกยังไงกับคน ๆ นี้
เป็นเพียงน้องชายคนหนึ่ง หรือเป็นคนที่ผมรัก
เวลาล่วงเลยไป จนถึง ณ ตอนนี้ ผมสามารถหาคำตอบของคำถามนั้นแล้ว
ความรู้สึกที่ไม่อาจฝืนได้ ความรู้สึกที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดพัน ๆ คำก็ไม่เพียงพอ ความรู้สึกพิเศษ ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยไออุ่น ความรู้สึกห่วงใย ความรู้สึกผูกพัน ความรู้สึกดี ๆ ที่เรียกว่ารักอันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน มอบผ่านอ้อมกอดนี้แล้ว.........
.
.
ช่วงเวลาพักผ่อนของผมทำไมถึงไวแบบนี้นะ การพักผ่อนในครั้งนี้ทำให้ผมสัมผัสกับความสุขที่เกิดจากความรัก ความห่วงใย อาจดูเหมือนสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ อาจเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ แต่สามารถสัมผัสได้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนคำหวานใด ๆ ออกมาเลยด้วยซ้ำไป
ถ้าผมไม่มีคน ๆ นี้ คนรักตรงหน้าผม ผมจะมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไม๊นะ ความรู้สึกที่ตราตรึงไปอีกนานเท่านาน ชเวซีวอน คนที่ผมรักที่สุดและรักตลอดไป...............
.... THE END .
